Miesiąc różańcowy

Od czasów papieża Leona XIII październik jest miesiącem modlitwy różańcowej. Tradycja tej modlitwy sięga średniowiecza. Nasza parafia włącza się w modlitwę różańcową po Mszy św. o godz. 17.00, ofiarując ją, zgodnie z prośbą papieża Franciszka, w intencji misji.

Modlitwa różańcowa, jaką znamy dziś, kształtowała się przez wiele wieków. Sama nazwa „różaniec” (rosarium) oznacza wieniec z róż, ogród różany, dlatego wierzący, odmawiając modlitwę, składali „duchowe kwiaty” u stóp Matki Bożej. W średniowieczu zalecane było odmawianie kolejno 150 psalmów. Jednak nie wszyscy mogli się włączyć w tą modlitwę ze względu na brak umiejętności czytania. Tak powstał zwyczaj odmawiania modlitwy „Ojcze nasz” i „Zdrowaś Mario”. Modlitwę różańcową, która na przestrzeni wieków przyjęła kształt znany obecnie, upowszechnił św. Dominik około 1214 roku.

Odmawiając modlitwę powszechną i pozdrowienie anielskie rozważamy tajemnice z życia Jezusa i Maryi. Papież Jan Paweł II w „Rosarium Virginis Mariae” pisze, że „różaniec jest modlitwą wyraźnie kontemplacyjną. Pozbawiony tego wymiaru, okazałby się wyzuty ze swej natury, jak podkreślał Paweł VI: »Jeśli brak kontemplacji, różaniec upodabnia się do ciała bez duszy i zachodzi niebezpieczeństwo, że odmawianie stanie się bezmyślnym powtarzaniem formuł, oraz że będzie w sprzeczności z upomnieniem Chrystusa, który powiedział: Na modlitwie nie bądźcie gadatliwi jak poganie. Oni myślą, że przez wzgląd na swe wielomówstwo będą wysłuchani (Mt 6, 7)«. Różaniec bowiem z natury swej wymaga odmawiania w rytmie spokojnej modlitwy i powolnej refleksji, by przez to modlący się łatwiej oddał się kontemplacji tajemnic życia Chrystusa, rozważanych jakby sercem Tej, która ze wszystkich była najbliższa Panu, i by otwarte zostały niezgłębione tych tajemnic bogactwa” (List apostolski Rosarium Virginis Mariae, pkt 12)

O modlitwie różańcowej, skutecznym narzędziu walki ze złem, przypomina sama Matka Boża w objawieniach, m.in. w Lourdes i Fatimie.

Pielgrzymka do Medjugorje

W dniach od 4 do 10 października z naszej parafii wyrusza pielgrzymka do Sanktuarium Matki Bożej Królowej Pokoju w Medjugorie.
 
24 czerwca 1981 r. około godz. 18.00 sześcioro młodych ludzi z parafii Medziugorje: Ivanka Ivanković, Mirjana Dragićević, Vicka Ivanković, Ivan Dragićević, Ivan Ivanković i Milka Pavlović zobaczyło na wzgórzu Crnica, w części zwanej Podbrdo, białe zjawisko z dzieckiem na ręku. Zaskoczeni i przestraszeni nie podeszli do Niej bliżej. Następnego dnia (25.06.1981 r.) o tej samej porze czworo z nich: Ivanka Ivanković, Mirjana Dragićević, Vicka Ivanković i Ivan Dragićević poczuło silną wewnętrzną potrzebę, by udać się w kierunku miejsca, gdzie poprzedniego dnia widzieli osobę, którą od razu rozpoznali jako Matkę Bożą. Do nich dołączyli Marija Pavlović i Jakov Čolo. Grupa medziugorskich wizjonerów została uformowana. Wraz z Matką Bożą modlili się i rozmawiali. Od tego dnia, razem lub osobno, mieli codzienne objawienia. Milka Pavlović i Ivan Ivanković nigdy więcej nie zobaczyli Matki Bożej.

Wielu i na rozmaite sposoby wypytywało świadków objawień o wygląd Matki Bożej i ogólnie o to, co się dzieje w parafii Medziugorje. Najlepiej udało się to ojcu Janko Bubalo – pisarzowi, należącemu do franciszkańskiej prowincji w Hercegowinie. Interesował się objawieniami medziugorskimi od samego początku. Latami przyjeżdżał do Medziugorja spowiadać i w ten sposób gromadził spostrzeżenia o medziugorskim fenomenie duchowym. Rezultatem tej pracy była książka „Tysiąc spotkań z Matką Bożą”(1985), która była wielokrotnie nagrodzona i osiągnęła światowy sukces. O swoich przeżyciach mówi w książce świadek objawień, Vicka. Poza nią ojciec Janko rozmawiał i z innymi świadkami. Ostatecznie opublikował tylko rozmowę z Vicką, ponieważ ocenił, że jej odpowiedzi były najobszerniejsze. Odpowiedzi pozostałych nie różniły się niczym istotnym od jej opisu. O wyglądzie Matki Bożej rozmawiał wielokrotnie ze wszystkimi świadkami objawień i jak oświadczył, nie opublikował niczego, na co oni nie wyraziliby zgody.

Czas mijał, mnożyły się próby odtworzenia postaci Matki Bożej. Wiele prób było niezgodnych z tym, o czym mówili świadkowie objawień. Aby to wszystko uporządkować, ojciec Janko, choć już w podeszłym wieku (urodzony w 1913 r.), przystąpił do drugiej próby. Wszystkim świadkom objawień wręczył ankietę z pytaniami o wygląd Matki Bożej. Większość świadków poddała się próbie ojca Janko (Ivan Dragićević, Vicka Ivanković, Marija Pavlović, Ivanka Ivanković i Mirjana Dragićević). Odpowiedzi na ankietę poświadczyli swymi podpisami w Humcu 23 lipca 1992r. Jakov Čolo (czyt. Czolo) z powodów obiektywnych nie brał udziału w ankiecie, ale potwierdził wypowiedzi pozostałych i stwierdził, że nie ma nic szczególnego do dodania.

 

“RODZINA NAUKOWO”: O BUDOWANIU RELACJI RODZICÓW Z DZIECKIEM

Mówi się, że naukowcy i specjaliści w różnych dziedzinach rozważają abstrakcyjne zagadnienia, które nie mają nic wspólnego z codziennym życiem. Nic bardziej mylnego!

W pierwszym odcinku serii “Rodzina naukowo”, w której pytamy naukowców i specjalistów o różne kwestie dotyczące rodziny, poruszyliśmy temat bycia mamą i tatą. Jaki wpływ mają rodzice na dzieci? Dlaczego czas im poświęcony jest tak bardzo ważny? Co może przeszkadzać rodzinie w dzisiejszym świecie? I w końcu, jak być rodzicem kiedy dziecko dorośnie? Na te i inne pytania odpowiada Pani Profesor Iwona Taranowicz z Instytutu Socjologii Uniwersytetu Wrocławskiego.

Seria jest realizowana w ramach projektu “Rodzina w centrum” dofinansowanego przez Ministerstwo Rodziny i Polityki Społecznej.